DHTML JavaScript Menu By Milonic.com
نیکی های کوچک
www.nikiha.org
سه‌شنبه، ۲۴ مهر ۱۳۹۷
 
 

این هفته کمتر از ماشین شخصی استفاده کنیم

 
 
 یک دوست نیک: سوار قطار شده‌ای، خودت که نه، از پشت سر هدایتت می‌کنند! درِ مترو در حال بسته شدن است که تعداد قابل توجهی از مسافران ‏جا مانده از محل کار، مانع می‌شوند. یک گوشه امن پیدا می‌کنی تا کتابت را بخوانی. فریاد فروشنده‌ای در نیم قدمی تو به آسمان ‏می‌رود. سعی می‌کنی تمرکزت را بدست آوری که امکانپذیر نیست. صدای فروشنده خاموش می‌شود و چند ثانیه بعد ساک بزرگ ‏و مشکی‌اش از کنار پایت رد می‌شود، تا برگردی ببینی چه شده، با کوله بزرگ یک دختر دانشجو برخورد می‌کنی که از پشتش ‏آویزان کرده. می‌خواهی به وضعیت ثبات قبل برگردی که مترو با یک ترمز شدید همه مسافران را روی هم پرتاب می‌کند‎! ‎
به خودت می‌گویی بعد از این همه سال، متروسواری بس است! می‌توانی صبح‌ها کمی زودتر بیرون بزنی و در خلوت اتومبیل ‏شخصی، با موسیقی دلخواهت، این مسیر را طی کنی. می‌توانی هر چه که دوست داری و نیاز داری با خودت برداری بدون آنکه ‏نگران حمل آن باشی و ... اما ... سیاهی هوای شهر، سرفه‌های سوزناک جوانان و پیران آن و سردردهای بی‌علت مردم، تو را ‏ازین رویای شیرین بیرون می‌آورند.
 
 
 پرچنان: به بخاطر معاینه فنی خودرو، مجبور شدم با خودروی شخصی به اداره بروم. همین که فکر می‌کنم به خاطر یه آدم هفتاد، هشتاد ‏کیلوگرمی، یه ماشین هزار و چند کیلویی با ابعادی هفت هشت برابر خودم را این سمت و آن سمت شهر می‌برم، حسی از نارضایی ‏وجودم را فرا می‌گیرد. چقدر الکی برای یک آدم بنزین می‌سوزد، و آدم های پیاده که تو را سواره می بینند. این که سربازی کنار ‏خیابان باشد و با چشم انتظاری تو را بپاید، حس خوبی نمیگیرم .در ماشین ،همه چیز را از قابی می‌بینی، قاب شیشه جلو، شیشه‌های کناری، آینه‌ها و همه چیز را مجبوری در چهار چوب ببینی، و نگاه بی چارچوب نداری، و این مرا از ماشین سواری در ‏شهر نا خرسند می‌کند. حسن بزرگ دوچرخه آن است که نگاهت" بی قاب" است. چهارچوب منظر چشمت، از آسمان تا زمین امتداد ‏دارد‎.‎
و نمی‌دانید و نچشیدید که تفاوت این دو نگاه، را ملتفط شوید. نگاه از داخل چارچوب تا نگاه خارج از آن، در نهایت تفاوت در دید و ‏نگرش فکری آدم ایجاد می‌کند. دقیقا همانند دید یک چشم نزدیک بین است، هنگامی که بخواهد مطالعه کند، اگر مسلح به عینک ‏باشد خواهد خواند و اگر نه، نمیتواند بخواند، باید کتاب را جلو و نزدیک کند، چپ و راست کند ، چشم تنگ کند و در نهایت خسته ‏از خواندن شود. نگاه بی‌قاب همچون چشم مسلح به عینک است، چون خود سال‌های بسیاری عینکی بوده‌ام، کاملا این تفاوت را ‏چشیده‌ام‎.‎
خوشا نگاه بی قاب